poniedziałek, 11 marca 2024

Mix marcowy - sploty konkretów i sentymentów

Całkiem nowa czapka, chusta z ubiegłego roku oraz szal sprzed bodajże siedmiu lat – trzy różne dzianiny, każda wykonana z innej włóczki, z innego powodu, dla innej osoby, a jednak mają one wiele wspólnego. Poza prostym faktem, że zrobione na drutach, rzeczy te są połączone subtelnym spoiwem sentymentów i sympatii. Wszystkie trzy mają charakter prezentowy. Powstały one bez korzystania z gotowych projektów, w takich sytuacjach używa się określenia „pomysł z głowy”. Oznacza to wykorzystanie dotychczasowego doświadczenia, któremu czasem może towarzyszyć eksperymentowanie. To jest tak jak poruszanie się bez mapy po okolicy, w której kiedyś się już było, albo jak gotowanie na oko bez przepisu. Oprócz własnej wiedzy i umiejętności ważne jest też to, co przychodzi z zewnątrz, co inspiruje, co rozwija. To otwieranie się na nowe oraz poznawanie i docenianie tego, co powstało dawno temu. „Pomysł z głowy” przecież nie rodzi się z próżni. Myśl ta przyszła mi to głowy gdy akurat przeglądałam w Internecie… głowy. Podczas fotografowania czapki „na płasko” przez krótką chwilę miałam ochotę kupić sobie taką głowę, rekwizyt do eksponowania nakryć głowy i peruk. Widziałam głowy białe, czarne lub beżowe, wykonane z plastiku lub styropianu, a najbardziej spodobała mi się szklana, zainteresowała mnie nie tyle jako użyteczny przedmiot, co raczej obiekt  skłaniający do refleksji. Przezroczysta, pusta głowa, fascynująca abstrakcja! W kwestii fotografowania czapek postanowiłam jednak pozostać  przy moich dotychczasowych sposobach.

Szary berecik – pierwsza dzianina w dzisiejszym zestawie – to kolejna wersja lekkiego, cienkiego nakrycia głowy dla Weroniki. Zrobiłam ją z mieszanki bawełny z kaszmirem BC Garn Summer in Kashmir, w zasadzie odtwarzając kształt tej pierwszej czapki (pokazywałam ją w tym poście) jednak tym razem zastosowałam inny wzór.  Mogłabym podać ilość oczek, podać schemat wzoru, parametry włóczki, grubość drutów i oczywiście są to kluczowe kwestie techniczne, ale bardzo ważnym składnikiem tej konkretnej dzianiny jest też wspólny czas z siostrami, rozmowy, śmiech, przeglądanie inspiracji, wzorów, odbieganie od tematów i dotykanie istotnych spraw, docenianie bycia razem. Nie trzeba o tym opowiadać, ujmować w słowa, to się po prostu czuje, to się wie. A szara czapka tylko o tym przypomina.

Kolejną dzianiną jest chusta moja ulubiona, którą od ponad roku noszę bardzo często. Jest niewielka, a można dobrze otulić szyję i kark, dobrze wygląda też lekko narzucona, a poza tym bez trudu mieści się w torebce. Jest to zasługa tej skośnej formy, lecz za wygodą i konkretem jest też coś więcej, jest zachwyt pięknymi kolorami i radość z otrzymanego prezentu. Przepiękny motek włóczki Sesia Tintoretto sprezentowała mi u ubiegłym roku Monika. Dzierganie i patrzenie na te kolory było czystą radością, a noszenie chusty tylko to utrwalało i wciąż tak się dzieje. Ta cudna włóczka, mieszanka baby alpaki, wełny merino superfine i poliamidu okazała się bardzo miła w dotyku, ani trochę nie podgryzająca Po ponad roku noszenia moja chusta jakoś nie doczekała się specjalnej sesji plenerowej, ale przecież najważniejsze jest to, że bardzo lubię tę dzianinę, jej energetyczne kolory i wszystkie dobre skojarzenia z nią związane.

Nie przypadkiem do tego odcinka wplata się także szal sprzed dobrych paru lat. Dzianina szczególnie bliska memu sercu, choć wykonana nie dla mnie, a dla Pani Agnieszki. Po raz pierwszy kupiłam luksusową włóczkę Malabrigo lace w kolorze nazwanym Archangel. Ze wzruszeniem wspominam tamtą moją pracę. Szal ten zaprezentowałam (tu) w jednym z pierwszych postów mojego bloga w 2017 roku.  Dawne dzieje, sentymenty, było, minęło, ktoś mógłby powiedzieć. Aż tu nagle, zupełnie dla mnie niespodziewanie kilka tygodni temu trafiłam na zabłąkaną wiadomość z ubiegłego lata, której wcześniej nie odczytałam. Były w niej ciepłe słowa od Pani Agnieszki i zdjęcia do kolekcji dzianinowej. Moją reakcją było poczucie zaskoczenia, dezorientacji, zdziwienie jak to się mogło stać. Gdy już trochę ochłonęłam z szoku przeanalizowałam sytuację i okazało, się że data zgadza się z czasem, gdy miałam zawirowania z telefonem i nie tylko. Cała ta przygoda była niesamowitym doświadczeniem pozwalającym z większym dystansem spojrzeć na tę zależność od dostępu do Internetu. Jednak to, co było treścią wiadomości nie przepadło w żadnych wirtualnych niebytach, bowiem szal zrobiony dawno temu nadal jest noszony i dowodem są zdjęcia zrobione na tle kwitnącego ogródka.

Serce rośnie, nic dodać, nic ująć.














  




 


  






8 komentarzy:

  1. Czapka jest cudowna. Cienka i ciepła zarazem. Mieści się w każdej kieszeni, pasuje do wszystkiego. Piękna i wygodna.Bardzo Ci dziękuję.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się bardzo. Sama wiesz, że dobranie czapki wcale nie jest prostą sprawą:-) Uściski

      Usuń
  2. Moje serce też skradła czapka, jest tak doskonale przemyślana. Gratulacje i pozdrowienia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Honorato:-) Nieskromnie przyznam, że jestem z tej czapki bardzo zadowolona i zamierzam wrócić do tego modelu. Pozdrawiam ciepło:-)

      Usuń
  3. Pomysły z głowy są najlepsze i niepowtarzalne. Dawniej, tylko na nich nasze babcie i mamy bazowały i do dzisiaj możemy podziwiać ich piękne wzory. Teraz jest internet i gazetki branżowe, które w znacznym stopniu pomagają nam w naszej twórczości. Ale najwięcej zadowolenia dostarcza nam uwaga odbiorców i docenienie naszej pracy przez obdarowanych. Rzeczywiście w takich chwilach dostajemy skrzydeł i motywacji do dalszego dziergania🙂
    Jak widać Twoje wyroby cieszą się dużym powodzeniem. Super czapeczka i chusty. Mnie w oko wpadła chusta z motka Moniki. Ma śliczne kolory, jest praktyczna i można nosić ją codziennie. Muszę sobie taką wydziergać bo te co mam to się trochę zużyły.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda, mamy teraz mnóstwo inspiracji, podpowiedzi, tutoriali, pism, wzorów, a kobiety ze starszego pokolenia bazując na posiadanych umiejętnościach dobierały wzory i fasony do potrzeb konkretnych osób, tym bardziej to doceniam. A taką ukośną chustę pod szyję polecam, wg mnie sprawdza się lepiej niż szaliki, kominy czy duże chusty. Choć oczywiście każda forma ma swoje zastosowanie i swoich zwolenników:-) Pozdrawiam serdecznie:-)

      Usuń
  4. Pusta głowa, a może głowa transparentna. Ciekawe. Też bym wybrała szklana głowę... Chusty są piękne, mam słabość do chust, kolorowych koniecznie, a te tutaj neca oko kolorami i azurem. Piękne...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Transparentna - świetne skojarzenie, choć to też nadal abstrakcja, mimo ogromnych postępów neuronauk i coraz doskonalszych technik obrazowania mózg wciąż ma wiele tajemnic, tam się zawsze coś dzieje. I to jest fascynujące. Pozdrawiam ciepło i kolorowo:-)

      Usuń